Ervaringsverhalen

De ervaringsverhalen van gezinnen die onder Basic Trust bij mij in begeleiding zijn geweest, kan ik helaas hier niet plaatsen. Eén daarvan kunt u lezen op de website www.basictrust.com

Hieronder leest u de ervaringsverhalen van drie verschillende gezinnen die bij mij (Elevare) in begeleiding zijn geweest. Mogelijk geeft het u hoop!

Anderhalf jaar geleden hebben wij ons tweede adoptiekind opgehaald. De eerste adoptie, wennen en hechten ging naar ons idee ‘volgens het boekje’. Aangezien we deze keer een 3-jarige gingen adopteren i.p.v. een baby, hadden we ons wel voorbereid op meer verdriet, weerstand en een langere periode van wennen en hechten. We hadden echter nooit kunnen vermoeden dat het zo heftig zou zijn.

Bij de overdracht zagen we een hyper, stuiterend jongetje in een veel te grote ski jas op veel te grote schoenen, dat overenthousiast rondjes rende en meteen het speelgoed van onze oudste afpakte. Hij bleek achteraf niets aan te hebben onder zijn skijas en skibroek omdat hij alles onder had geplast en over had gegeven van de zenuwen. Zijn begeleidsters gingen stiekem weg zonder afscheid van hem te nemen, wat resulteerde in een hysterisch en woedend kind. Verdriet zagen we niet, alleen pure woede en hysterie. Dit bleef zo gedurende het verblijf in zijn land van herkomst.
Op de 1e dag raasde hij tot ’s avonds laat in de hotelkamer. Onze zoon sloopte alles wat hij in zijn vingers kreeg, was niet te benaderen en viel aan op alles wat op eten en drinken leek. ’s Avonds laat kroop hij weg in een hoekje achter de koffers.
Hij sliep de eerste dagen met jas en schoenen aan, klaar om weer te vertrekken. Hij had razend snel door hoe hij het slot, ketting en haak van de hotelkamer deur moest halen om er vandoor te gaan. Bij hysterische aanvallen waarbij hij rollend over de grond lag te gillen en aanviel op de deur, zaten wij met onze rug tegen de deur om hem in de hotelkamer te houden.
Bij ons bezoek aan zijn kindertehuis een week na de overdracht, kregen we meer inzicht in zijn gedrag. Ook daar had hij zich slecht gedragen. Verder was het een armoedig tehuis, de kinderen liepen ook overdag in pyjama, er was geen meubilair, amper speelgoed. De kinderen verbleven in 2 lokalen, sliepen op matten op de grond en kwamen niet of nauwelijks buiten.
Wat moest onze zoon veel inhalen …

Al hoewel wij meteen het gevoel hadden dat het gedrag van onze zoon niet gemiddeld was, lieten we ons toch overtuigen door de omgeving dat onze zoon zou kalmeren als hij eenmaal de Nederlandse taal machtig was en wat gewend zou zijn. Dit bleek niet het geval. We besloten een half jaar aan te kijken. Zijn gedrag werd heftiger, hij was erg agressief en leek vaak niet toerekeningsvatbaar. Wij konden hem geen 2 minuten alleen in de kamer laten bij onze oudste of onze huisdieren.
Hij vertelde ons ook elke dag dat wij hem alleen zouden gaan laten en dat wij maar 1 kind hadden, namelijk de oudste. Hij was erg onhandig en deed zich vaak erg pijn waarbij hij niets liet merken. Hij liep ook heel snel met wildvreemde mensen mee en hij leek totaal geen voorkeur te hebben voor ons en was een allemansvriend.
De buitenwereld had weinig begrip voor ons, omdat hij zich in aanwezigheid van andere mensen beter gedroeg. Men zag een vriendelijk en spontaan kind.
Na een erg moeilijk eerste half jaar, besloten wij hulp te zoeken.

Wij hadden Yvonne een jaar daarvoor leren kennen op een informatie-avond over hechting en hebben haar gevraagd ons te helpen met onze zoon. Yvonne heeft ons de eerste afspraken veel uitgelegd over het waarom van het boze gedrag van onze zoon.
Daarna hebben we van haar geleerd hoe we de rust bij ons zelf konden houden d.m.v de irritatie thermometer. Dit heeft ons erg geholpen om op de eerste plaats zelf rustig te blijven in situaties waarin onze zoon zich onmogelijk gedroeg.
Daarna zijn we aan de slag gegaan met benoemen. Dit was moeilijk voor ons.
In situaties waarin je meteen in moet grijpen vanwege grensoverschrijdend en agressief gedrag, moet je ook nog na gaan denken over communicatie !
Uiteindelijk is het ons toch gelukt. Yvonne had ons al gewaarschuwd dat het gedrag even zou verslechteren omdat we dichtbij onze zoon kwamen. Dit bleek ook zo te zijn. Van erg moeilijk werd hij in onze ogen onhandelbaar.
Yvonne stond altijd paraat om onze vragen te beantwoorden. Per mail legden wij haar situaties voor met de vraag hoe te reageren? Yvonne antwoordde altijd razend snel met goede adviezen en is een enorme steun en toeverlaat geweest. Zij had niet alleen veel begrip voor het gedrag van het kind maar kon zich 100% inleven hoe slopend het voor ons als ouders was en verzekerde ons telkens weer dat we het goed deden en dat we op de goede weg zaten.
Onze zoon bleek een hechtingsstoornis te hebben. Een stoornis klinkt als iets onomkeerbaars, maar is het zeker wel.
Onze zoon is rustig geworden en is lief en geeft zich nu aan ons. Hij is niet meer agressief, is nooit meer hysterisch en zegt nooit meer dat wij hem toch alleen gaan laten. Hij speelt heel leuk met onze oudste, kan prima delen en is “gewoon” een heel leuk kind dat ondertussen volledig bij ons gezin hoort.
Heel af en toe zien we nog onrust bij onze zoon, dan gaan we meteen weer aan de slag met benoemen, ontvangstbevestiging. Kinderen voelen zich echt gehoord en begrepen d.m.v. deze techniek.
Onze oudste is dol op haar broer en zegt dat ze later met haar broer gaat trouwen… wat een moeilijke adoptie leek is uiteindelijk een succesverhaal voor alle betrokken geworden.

Het verhaal van deze ouders geeft mij te veel credit. Het werk is verricht door ouders, dus alle lof mag naar hen!
Aan deze geweldige ouders: bedankt voor het delen van jullie verhaal, dat mogelijk andere gezinnen ook weer hoop kan geven. Jullie hebben tot op de laatste snik gevochten om te voorkomen dat het tot een uithuisplaatsing zou komen. Door jullie eigen inzet hebben jullie nu twee heerlijke, vrolijke, gelukkige kinderen! Yvonne.

Hieronder leest u een ervaringsverhaal van een ander gezin dat bij mij in begeleiding is geweest. Veel mensen zijn bang om hun kind (op passend niveau bij de leeftijd) te vertellen over hun achtergrond. Begrijpelijk, maar niet altijd nodig, zoals u hieronder kunt lezen. Ook leest u over een rootsreis op jonge leeftijd.

Alweer een paar jaar terug las ik in Wereldkinderen een stukje over basisvertrouwen.Met name de kenmerken van kinderen met weinig basisvertrouwen wekte mijn aandacht. We hebben 2 geadopteerde kinderen van 11 en 8. Het weinig basisvertrouwen kwam grotendeels overeen met het gedrag van één van hen: niet praten op school, niet willen (=eigenlijk kunnen) spelen met andere kinderen. Heel angstig zijn als ik bijvoorbeeld onder de douche sta, zeker 2 keer langskomen om te kijken of ik nog in de badkamer ben. Maar ook het niet willen praten over haar geboorteland of over haar biologische moeder. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er weinig vertrouwen in had. Yvonne wist toch elke keer iets te vertellen en uit te leggen over het gedrag waar we iets mee konden. Het duurde wel vrij lang voor we zelf zagen dat we haar gedrag zelf konden beïnvloeden.

Onze kinderen hebben beiden als geschiedenis dat ze verwekt zijn door een groepsverkrachting…. ga dat maar eens uitleggen aan kinderen van toen 6 en 9 jaar. Yvonne adviseerde ons omdat nu op hun niveau toch te vertellen (in woorden die bij hen aansluiten en die ze begrijpen), om te voorkomen dat ze een eigen verhaal zouden maken. …………. We waren heel bang voor hun reactie, maar ze namen het heel goed op. Ze begrepen nu ook veel beter waarom ze ter adoptie zijn afgestaan en dat hun moeders echt het beste voor hun wilden.

In december 2009 zijn we teruggegaan naar hun land van herkomst. We zijn ook langs het kindertehuis gegaan waar ze 2 respectievelijk 3 maanden hebben verbleven. Ze vonden het heel erg spannend en de jongste was die dag ook erg stil, maar ze uitte zich wel tegen ons. We hebben de laatste avond via facebook contact gezocht met de biologische moeder van onze oudste en met de tante van de jongste. Nu thuis kunnen we melden dat we bijna dagelijks met de kinderen hun moeders contact hebben via de e-mail. Het verloopt heel soepel en dan merk je weer eens hoe flexibel kinderen zijn. Ze vinden het contact fijn en de cirkel is wat ons betreft rond. Ze gaan beiden het contact niet uit de weg en zien het puur als iets extra’s. Wij zijn ook van mening dat als kinderen voor hun puberteit weer contact hebben met hun biologische moeder (of ouders) dat een hoop onzekerheden weg neemt. Zeker met een kind als de onze met weinig basisvertrouwen merken we dat ze hier niet onzeker van wordt maar dat het haar nieuwsgierig maakt. Ze weet ook dat ze voor altijd bij ons blijft en is daar ook totaal niet meer bang voor. Dit zijn dus grote stappen vooruit. Nu alleen maar weer gaan sparen voor nog een vakantie in hun geboorteland!

En nog een derde ervaringsverhaal:

Zo veel meer rust.

We hebben 3 geadopteerde kinderen. De oudste kwam bij ons toen ze 3 jaar was, na 2 jaar kwam de middelste, hij was toen 11 maanden en weer na 4 jaar kwam de jongste erbij, toen 3,5 jaar. We hebben Yvonne leren kennen via Basic Trust. De oudste was toen 3 jaar bij ons. Ze heeft een hele moeilijke start gehad in haar leven waardoor ze het moeilijk vond mensen en haar omgeving te vertrouwen, zich te kunnen ontspannen en met haar eigen lichaam had ze weinig  feeling. Op school kon ze zich niet concentreren en was moeilijk bij de les te houden. Wanneer men iets aan haar vroeg, ook mensen die dichtbij staan, dan draaide ze zich om en gaf geen antwoord. Haar vader moest het ontgelden, kreeg geen knuffels en mocht haar niet aanraken “papa je stinkt”.

Dit alles maakte dat we zijn begonnen aan het VIB traject. Wat een openbaring, hoe simpel kan het zijn maar hoe lastig de benoemmethode eigen te maken en vooral geen grapjes meer maken die het kind op het verkeerde been zetten waardoor ze zich niet serieus genomen voelt en nog meer gaat twijfelen aan zichzelf. We hebben er erg van genoten bij Yvonne langs te gaan en te kunnen praten met iemand die je begrijpt en die je niet op de fouten wijst maar je helpt met hoe het beter kan. En dit allemaal gewoon bij haar thuis, aan de keukentafel en in de woonkamer. Heel persoonlijk, je voelt je meteen op je gemak. Met grote sprongen zagen we onze dochter veranderen en voor haar papa het grote moment, na een half jaar, “papa je stinkt niet meer” en met een grote dikke knuffel werd dit kracht bij gezet.

Yvonne heeft ons het benoemen geleerd, het benoemen van gedrag en gevoelens zonder kwalificaties, daarna je mening geven zonder te heftige emoties en als laatste het positief voorzeggen. Hierdoor kom je eerst zelf tot rust, je boosheid, ongeduld verdwijnt, het kind voelt zich gezien en begrepen, de spanning is uit de lucht, en doet, als bij een wonder, vrijwel exact wat jij positief voorzegt. Het kind en de sfeer in huis komen tot rust. Deze methode verwondert ons na 6 jaar nog steeds. Naast het VIB traject kunnen we altijd rekenen op ondersteuning via mail, we kunnen altijd een vraag kwijt en onze zorg uiten. Voor ons een waardevolle back-up, die eigenlijk iedereen standaard hoort te krijgen en gebruik van hoort te maken.

Wat zijn we  trots op de kinderen die zo veel hebben ingehaald en geleerd.

Met een vervolg van enkele jaren later:

Onze dochter, 12 jaar,  afgelopen zondag. We zouden naar een verjaardagsfeestje gaan, bij vrienden, van een meisje die 9 jaar werd. Onze dochter had niet zo veel zin en toen ze hoorde dat ze geen keuze had en gewoon mee moest kwam haar verzet. Naar boven, haar kamer en “ik ga niet mee, punt”. We hadden ruimschoots tijd dus af en toe herhaalden we dat we gaan en dat ze gewoon mee moet. De bui zie ik al hangen en vraag me af hoe we dit gaan aanpakken (van mij had ze in principe thuis mogen blijven maar mijn man was zeer vastberaden, ergens verbaasde me dat, op deze manier was dit nieuw voor me en dat maakte me ook wel sterker). Ok, onze dochter moet dus echt mee.

We zouden op de fiets gaan waar ze ook al geen zin in had. Drie kwartier voor we weg zouden gaan trekt mijn man zijn plan om dit met geweldloos verzet op te gaan lossen. Onze dochter heeft zichzelf boven in de wc opgesloten en mijn man hoor ik aan een stuk door op haar in praten. De jongens (onze 2 zoontjes van 6 en 9) en ik stonden buiten bij de fietsen. Na een kwartier, mijn man was even beneden om onze dochter de ruimte te geven uit de wc te komen, loopt zij mokkend naar beneden en sluit zich vervolgens daar in de wc op zodra mijn man iets tegen haar zei. Hij ging ook hier bij de wc staan en bleef op haar in praten. Daar de sfeer heel rustig bleef en door mijn man zijn vastberadenheid ben ik me bij hem gaan voegen en gingen we met z’n 2en verder praten en kregen bla bla’s van de wc als antwoord. De jongens werden ongeduldig, die wilde graag gaan.

En dat was zo mooi. De jongens voegde zich bij ons en gingen ons versterken door zeer rustig te zeggen dat we met z’n 5en bij elkaar horen en dat we als gezin weg zouden gaan en dat het voor dat meisje niet leuk zou zijn als we erg laat zouden aankomen of zelfs helemaal niet. De jongens hebben uit zichzelf ook gezegd dat ze van haar houden en heel graag willen dat ze mee zou gaan. Er is geen gemopper of boosheid van de jongens geweest. Ze hebben dan ook een dikke pluim gehad.

Het hele gesprek heeft 3 kwartier geduurd, de fiets hebben we als compromis ingeruild voor de auto en we konden met z’n 5en op weg. Na 10 minuten in de auto zei onze dochter “ik moet jullie allemaal iets zeggen: “sorry voor mijn gedrag”.

Nou ja, nooit gedacht dat ze een stap richting auto zou zetten 🙂 🙂

We zijn erg blij met deze manier van “geweldloos verzet” en super blij met de alertheid waarop Yvonne dit heeft opgepakt.

 Karin en Arjan, twee liefhebbende ouders van 3 superkinderen. 

 

 Hieronder een gedicht van een volwassene met hechtingsproblematiek:

Bij mij een stil verlangen
Als een vlammetje zo klein
Warmte te mogen ontvangen
En in liefde te mogen zijn.

Die warmte heb ik nodig
Om de kou te verdrijven
Het maakt angst overbodig
En zal pijn doen verstijven.

Warmte waar ik naar verlang
Wat ik vast zou willen pakken
Maakt mij ook zo bang
En laat mijn moed zo zakken

Wanneer het mij wordt aangeboden
Weet ik niet wat te doen
En laat angst mij van binnen doden
Want in liefde ben ik groen

Toch is daar dat beetje hoop
Eens te mogen merken
Niet meer met mijzelf in de knoop
En aan liefde te kunnen werken.

Laat mijn angst geen remming zijn
Wijs mij er niet op af
Zie gewoon mijn innerlijke pijn
Die nu een kreetje gaf.

Want ook al ben ik best wel bang
En doet angst mij soms verstijven
Weet dat ik ernaar verlang
Dat iemand het weet te verdrijven

Geef het na een keer niet op
Zie ook mijn verlangen
Maak van angst voor mij geen strop
En laat warmte mijn angst vervangen.